ஒரு கவிதை

- வைதீஸ்வரன்- 

உயிரின் அர்த்தம்

ஒரு பூ பூத்துக் குலுங்கி மலர்ந்து

மடிவதைத் தவிர வேறு என்ன சாதிக்கிறது?

ஆனாலும் அதன் மொத்த இயக்கமுமே

நம் உலகத்தை எத்தனை செழிப்பாக்குகிறது?

அழகாக்குகிறது! வாசனையாக்குகிறது!!

முழுமையாக்குகிறது!

மலரற்ற உலகத்தின் வறட்சியை

கற்பனை செய்ய இயலுமா?

ஆனாலும் இவையெல்லாம்

ஒரு பூவின் வாழ்வு நோக்கமாக

இருந்ததாக சொல்ல முடியுமா?

அதே சமயம் ஒரு பூவின் படைப்பு மூலம்

இவ்வளவு பேரனுபவத்தை சாத்தியமாக்கிய

காரணமற்ற உயிர்சக்தியை நாம் உணர்ந்து

நெகிழ்ந்து கொள்ளாமல் இருக்க இயலுமா?

*****

இவ்விதம் இயற்கையின் ஒவ்வொரு படைப்பும்

நிறைவாக வாழுகின்றன.

மனிதன் மட்டும் தான் ஏதோ உலகத்தை

உய்விக்க வந்தவனைப் போல் மார்தட்டிக் கொண்டு

வாழ்ந்து முடிகிறான்!!!

_______________________________________________________________________________

நாரணோ ஜெயராமன்  கவிதைகள்

- வைதீஸ்வரன் -

(நூல் முன்னுரை)

பிறந்த கணம் தான் நம் வாழ்க்கையின் மிக சத்தியமான தருணமாக இருக்க வேண்டும். காலம் நகர நகர நம் மேல் தோல் மாதிரி பல அமானுஷ்யமான திரைகள் வளர்ந்து வளர்ந்து நம் சுயத்தை மறைத்துக் கொண்டே நம் வயதை வளர்த்துகின்றன. அல்லது பௌதீகப் படுத்துகின்றன.

பிறகு புத்தி சாலித்தனத்தையெல்லாம் சேகரித்துக் கொண்டு பல முன்னோடி சிந்தனைகளை நமக்குள் நிரப்பிக் கொண்டு மீண்டும் நாம் நம் சுயத்தை தோண்டியெடுக்க ஆர்வம் கொள்ளுகிறோம். அந்த ஆர்வம் தீராத ஏக்கமாக தொன்மையான தாகமாக விசாரமாக நெக்குருகி தேம்பும் துக்கமாக விரக்தியாக தவமாக இப்படி பலவித அவஸ்தைகளை நாம் தீவிரமாக அனுபவிப்பதே நம் வாழ்க்கையாக மாறி விடுகிறது.

இப்படி ஏன் ஒரு தவிர்க்கமுடியாத நிர்ப்பந்தத்துக்கு நாம் தள்ளப் படுகிறோம்? புற வாழ்க்கை திடீரென்று ஏன் காரணமில்லாமல் ஒவ்வாமை ஆகி விடுகிறது. ? காலம் நம்மை ஏன் ஏமாற்றிக் கொண்டிருப்பதாகவே ஒரு உணர்வு நமக்குள் உறுத்திக் கொண்டே இருக்கிறது? பார்ப்பதெல்லாம் முடிவான சத்தியம் இல்லையென்பதும் சத்தியத்தைக் கண்டுணருவது தான் நம் ஜீவித நோக்கம் என்பதும் நமக்குள் உந்துதல் நேருவதற்கு பல பிரத்யட்சக் காரணங்களும் நமக்கு தோன்றுகின்றன.

ஒரு வாகனத்தை ஒருவன் வாழ்க்கை முழுவதும் ஓயாமல் துடைத்து துடைத்து பிரித்து மாட்டிக் கொண்டே இருப்பது தான் அவனுக்கு விதிக்கப்பட்ட காரியமா? அந்த வாகனத்தின் சிருஷ்டிப் பயனை அழகான ஓட்டத்தை மேடுகளிலும் பள்ளங்களிலும் மலைகளிலும் காடுகளிலும் கடக்கும் அதன் அற்புதமான சுகமான பாய்ச்சலை என்றாவது அனுபவம் கொள்வானா?

Enlightenment என்பது ஒரு மாயமான் ...வெறும் வார்த்தை. விரலை விரலால் பிடிக்கவே முடியாது. என்று ஒரு கருத்தும் நம்மை பல சமயம் சமாதானப் படுத்துகிறது.

*******

திரு நாரணோ ஜெயராமனின் அன்றாடம் மனக் காகிதத்தில் தனக்கு மட்டும் எழுதி வைத்துக் கொண்ட மனக்குறிப்புகள் போன்ற வீர்யமான சின்ன சின்ன கவிதை வரிகள் என்னை மேற்கண்ட எண்ணப் பான்மைக்கு தூண்டி விட்டன.

இப்போது எழுபதைத் தொட்டுக் கொண்டிருக்கும் திரு நாரணோ ஜெயராமன் எழுபதுகளில் புதுக் கவிதையின் இளம் பிராயத்திலேயே இத்தைகைய தனித்தன்மை வாய்ந்த குறுங்கவிதைகளை எழுதி கவனம் பெற்றவர். கசடதபற,  ஞானரதம் போன்ற சிறந்த சிறு பத்திரிகைகளில் பிரசுரம் கண்டவர்.

பிரஞ்சு கவிஞன் ARTHUR RIMBAUD மாதிரி ஏழெட்டு வருடங்களுக்குள்ளாகவே தனக்குள் சொல்ல நினைத்த காத்திரமான வரிகளை சொல்லி விட்டு மௌனத்தில் அமைதியில் ஆழ்ந்து போனவர்.

இவர் படைப்புகள் எல்லாமே கவிதைகள் என்று பொதுவாக சொல்லப்படும் சில கவர்ச்சிகரமான அம்சங்களைத் தாண்டி சீரிய தனிமையில் நுண்மையாக செதுக்கப்பட்ட  உள்ளோசைகள்.

அநேகமாக எல்லா வரிகளுமே மிக எளிமையாக ஆதங்கமாக வேதாந்தமாக புறவாழ்க்கையின் அவசங்களால் தன்னியல்பாக எழும்பிய கேள்விகள். .

வாழ்வைப் பற்றியும் காலத்தைப் பற்றியும் பிரபஞ்சத்தைப் பற்றியும் மரணத்தைப் பற்றியும் அதன் மர்மங்களை புரிந்து கொள்ளத் தவிக்கும் ஏக்கங்களுடன் எழுப்பப் படும் கேள்விகள்..... விசாரங்கள்... சமாதானங்கள்

"வாழ்வை ஒரு பொறியில் கண்டு துன்புறுகிறேன்

ஒன்றவும் முடியாமல் வேறாய் விலகவும் முடியாமல்..” என்கிறார்

.

புற வாழ்க்கையின் அநிச்சயங்களால் ஆழமற்ற அலைக்கழிப்புகளால் அமைதி ஒரு கானல் நீராய் நம்மை அலைக்கழிக்கும் நிகழ்வுகளால் ஒரு மிக நுண்மையான கள்ளமற்ற மனம் தீர்வுக்காக அலையும் தீர்வற்ற போராட்டம் தான் இப்படிப்பட்ட வெளிப்பாடுகளை கவிதைகளாக இவருக்கு சொல்லத் தூண்டுகின்றன.

கிருஷ்ணபரமாத்மா, வேதங்கள், தத்துவ ஞானிகள், ஜிட்டு கிருஷ்ணமூர்த்தி,  மார்ஸல் ப்ரௌஸ்ட்,  கேன்ட், இவர்கள் யாருமே இவருக்கு விடையளிப்பதில்லை.

"நான் நானாக இருத்தல் என்று ஒன்று உண்டா?" என்று கேட்டுக் கொள்கிறார்.

கண்ணாடித் தரையில் விழுந்த பாம்பாக இவருடைய வாழ்க்கையின் வியர்த்தமான அசைவுகள் மீண்டும் மீண்டும் விடுதலையை கனவு காண்கின்றன

சுய வீர்யத்துடன் சார்பில்லாமல் இவர் தேடும் வாழ்க்கையின் புதிர்களுக்கு அங்கங்கே அவ்வப்போது மனித வாழ்க்கையை யோகமாக அமானுஷ்யமான அருளுக்குப் பாத்திரமாகும் யோக்யதையுடன் புனித விரதங்களுடன் அணுக வேண்டுமென்ற இந்து மத ஆச்சார்யர்களின்  போதனைகளும் இவருக்கு சில புரிதல்களில் ஒரு கலங்கரை விளக்கமாக தெரிகிறது.

இவருடைய கேள்விகள் பிரபஞ்ச பூர்வமானவை. நிரந்தரமானவை. எப்போதும் புதுமை குறையாததாக வாசிக்கும் சீரிய உள்ளத்தை எப்போதும் பல வினோதமான விபரீதமான திசைகளில் சிந்திக்கத் தூண்டுபவை. தட்சிணாமூர்த்தியின் மௌனம் போல.

” நான் எனப் படுகிற என்னையும் சேர்த்து

எல்லாவற்றையும் அக்குவேறு ஆணிவேறாகக்

கழட்டிப் பிரித்துப் பார்த்து விட்டேன் ….

என்னவோ இருக்கிறோம்...என்னவோ செய்கிறோம்..

எதுவும் சாத்தியமில்லை!

மொத்தத்தில் ஒன்றுமில்லை போங்கோ!!"  ….என்கிறார்

*******

ஆனால் இந்தக் கவிதை ஆழமானது.. அவ்வளவு எளிமையானதல்ல!.

உயிரோடு மனிதனை அறுவை சிகிச்சை செய்து திறந்து பார்த்து உயிர் இருக்கும் இடத்தைத் தேடி கண்டு பிடிக்க முயற்சிக்கும் பிரும்மாண்டமான அபத்தத்தை [ colossal absurdity } நுண்மையாக சுட்டிக் காட்டுகிறது.

எப்போதும் வாசிக்கக் கூடிய பிரபஞ்சக் கவிதைகளை எழுதிய நாரணோ ஜெயராமன் அவர்களுக்கு என் வாழ்த்துக்கள்.

                                                                                             *******

நாரணோ ஜெயராமனின் கவிதைகள் சில இதோ: 

பிளவு

கடந்து சென்ற பின்

வீசிப் பரவிய வாசனைக்கு

அழகில்லை; அழகின்மையில்லை

கருப்பில்லை; சிவப்பில்லை

ஒல்லியில்லை; பருமன் இல்லை

குட்டையில்லை; நெட்டையில்லை

பகுத்தலின் எதிரெதிர் இரட்டை

எதன் ஆக்கம்?

******

முடிவு

இதென்ன கூத்து?

அவனவன்

அவனவனுக்குப் பிடித்ததை

உசத்தியென்று

சிண்டு முடிந்து; சிண்டைப் பிய்த்து

நரகமாக்குகிறார்கள்.

இதொன்றும் சரிப் படாது.

என்றென்றைக்கும்

எழுதப் படாத சிலேட்டுப் பலகையாக

திறந்து வைத்திருக்கிறேன்

வாழ்க்கைக்கு என்னை!

******

உருவமற

எனக்குப் பின்னால்

படுக்க வந்த பேரன்

என் போர்வையை விலக்கி

நீங்கள் இருக்கிறதே தெரியலை" என

கண்ணாடியில் மாயபிம்பங்கள்.        

_______________________________________________________________________________________

கை நழுவும் உலகம் 

நோபல் பரிசு பெற்ற உலகப் புகழ்பெற்ற ஆப்பிரிக்க எழுத்தாளர் Chinua Achebeயின் Things Fall Apart என்கிற குறுநாவலில் வரும் சில சுவாரசிமயமான தொன்மக் கதைகள் இங்கே தரப் படுகின்றன...பகிர்வுக்காக.

மொழி பெயர்ப்பு  : வைதீஸ்வரன்  

******************

வானம் சுமார் ஏழு ஆண்டுகளுக்கு மழையைப் பொத்தி சிறை வைத்திருந்தது. பயிர்பச்சைகள் காய்ந்து மடிந்து போயின. வறண்ட காற்றால் குத்துக் கோல்கள் காய்ந்து வறண்டு ஒடிந்து போனதால் இறந்தவற்றை தோண்டிப் புதைக்க முடியாமல் போயிற்று.

கடைசியாக வானத்திடம் மழையை வேண்டி முறையிட்டுக் கெஞ்ச கழுகு ஒன்று அனுப்பப் பட்டது. வானத்தை நோக்கிப் பாடிய நெஞ்சை இளக வைக்கும் பூமியின் துக்கத்தை எதிரொலிக்கும் கழுகின் அந்த இசை---

அவன் அம்மா அதை எப்போது தாலாட்டாக இதை இசைத்துப்பாடினாலும் என் குழந்தை மனம் அந்தக் கழுகு பூமியின் நேசதூதனாக வானத்தை சாந்தப்படுத்த பாடிய அந்த நெடுங்காலப் பிரதேசத்துக்கு போய் விடும்.

முடிவாக வானம் மனம் இளகியது. அது மழையை சில கோகோ இலைகளில் பொத்திப் பொதிந்து கட்டி கழுகிடம் கொடுத்தது. அதைத் தூக்கிக் கொண்டு வெகுதூரம் பறந்து வந்த போது கழுகின் கூரிய அலகுகள் அந்த இலைகளைத் துளைத்து விட்டதால் மழை அத்தனையும் நடுவழியிலேயே கொட்டித் தீர்ந்து போய் விட்டது. .

மழை கொட்டித் தீர்ந்ததால் கழுகு பூமிக்குத் திரும்பாமல் எங்கோ தூரமான பிரதேசத்தை நோக்கிப் போய் விட்டது. அங்கே கீழே அது ஒரு தீஜுவாலையைக் கண்டது. அருகில் போய்ப் பார்த்த போது அங்கே ஒரு மனிதன் பரித்யாகம் செய்து கொண்டிருந்தான். தன்னைத் தானே எரித்துக் கொண்டு குடலைத் தின்று கொண்டிருந்தான்!

**************

அடிவானத்தில் திடீரென ஈசல் கூட்டமாகத் தோன்றும் விட்டில்பூச்சிகள் ஏதோ கரும்புயல் திரண்டது போல் வருகின்றன. இந்தப் பூச்சிக் கூட்டங்கள் ஏதோ குகைகளில் வாழும் குள்ள மனிதர்களால் ஏழு ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை பறக்க விடப் படுகின்றன....என்று சொல்லுவார்கள்

**************

ஆமைகளின் முதுகு ஓடுகள் ஏன் கரடு முரடாக இருக்கின்றன?

ஒரு காலத்தில் வண்ண வண்ணமாக இறகடித்துப் பறக்கும் பறவைகள் எல்லாம் ஒன்று கூடிப் பேசி உயரே மேகக் கூடங்களின் மத்தியில் ஒரு அருமையான கொண்டாட்டம் நிகழ்த்த வேண்டுமென்று தீர்மானித்தன.

இதை தூரத்திலிருந்து ஒட்டுக் கேட்ட ஒரு வயதான ஆமை தானும் இந்தப் பறவைகளின் கொண்டாட்டத்தில் சேர்ந்து கொள்ள வேண்டுமென்று ஆசைப் பட்டது. அது பறவைகளை அணுகி மிகவும் இரக்கமான குரலில் கெஞ்சி தன்னையும் அந்தக் கொண்டாட்டத்தில் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டுமென்று முறையிட்டது. “ உனக்கு இறகுகள் இல்லை. உன்னால் எங்களோடு பறக்க முடியாது" என்று பறவைகள் பதிலளித்தன. அப்போது மனம் இளகிய ஒரு பறவை சொன்னது " நாம் எல்லோரும் ஆளுக்கு ஒரு இறகை இந்த ஆமைக்கு கொடுத்து ஒட்டவைத்து நம்மோடு அழைத்துப் போவோம்" என்றது. எல்லாப் பறவைகளும் உடனே அதற்கு ஒப்புக் கொண்டு ஆளுக்கு ஒரு இறகைக் கொடுத்து ஆமையை பறக்கச் செய்தது.

மேலே விருந்து தொடங்கு முன் எல்லான பறவைகளும் அதனதன் பெயரை சொல்ல வேண்டு மென்று தெரிவிக்கப் பட்டது. அப்போது ஆமை தன் பெயரை "எல்லாம் எனக்கே" என்று அறிவித்து விட்டு அங்கு விரித்து வைக்கப் பட்டிருந்த அத்தனை உணவுப் பண்டங்களையும் தானே உண்ண ஆரம்பித்தது.

பறவைகள் மிகுந்த கோபத்துடன் இதைக் கவனித்துக் கொண்டு மீதமிருந்த துண்டு உணவுகளை உண்டு விட்டு திருட்டு ஆமையின் தந்திரத்தை எண்ணிப் பொருமிக் கொண்டே இருந்தன.

அப்போது உயரத்தில் கடவுள் மாதிரி இவற்றை கவனித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு கழுகு பாய்ந்து வந்து அந்த ஆமையிம் ஒட்டி வைத்த சிறகுகளை கிய்த்தெறிந்து கீழே பூமிக்குத் தள்ளி விட்டது.

பூமியில் விழுந்த ஆமையை மற்ற ஆமைகள் சூழ்ந்துக்  கொண்டு அதன் முதுகில் பிய்ந்து ஒட்டிக் கிடந்த ஒறகு மிச்சங்களை கடித்துக் கடித்துப் போட்டன. அதன் வடுவால் ஆமையில் முதுகு அதற்குப் பிறகு கரடுமுரடான கடினமான ஓடாக ஆகி விட்டது!!

________________________________________________

காலத்தின் நீளம்

அசோகமித்திரனும் புதுக் கவிதையும்

- வைதீஸ்வரன் -

அசோகமித்திரன் அவருடைய இலக்கிய ஈடுபாடுகளில் உரை நடையில் தான் மிகுந்த நம்பிக்கையும் ஆழமான ஈர்ப்பும் கொண்டவராக இருந்திருக்கிறார். ஆனாலும் அவர் அறுபது எழுபதுகளில் புதுக் கவிதைகளிலும் ஆர்வமுடன் அக்கறை செலுத்தியிருக்கிறார்..

IOWA வில் இருந்த போது ஞானக்கூத்தனின் "அம்மாவின் பொய்கள்"   கவிதையை மொழிபெயர்த்து அங்கே ஒரு கவிதை நிகழ்வாக ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார். என்னுடைய பல கவிதைகள் அவர் மொழிபெயர்ப்பின் மூலம் Indian Literature / National Book Trust Antholoy பிரசுரங்களில் வெளி வந்துள்ளன..

அவருடைய முதல் சிறுகதைத் தொகுப்புக்கு ஞானக்கூத்தன் முன்னுரை எழுதியிருக்கிறார். இரண்டாவதாக வந்த " இன்னும் சில நாட்கள் " என்னுடைய முன்னுரையுடன் வெளிவந்தது.!

ஆனாலும் அவருடைய புதுக் கவிதைகளை மதிப்பிடும் போது சற்று நிதானத்துடன் தான் தன் அபிப்ராயங்களை தெரிவித்து வந்ததாக தோன்றுகிறது. செறிவான புதிரான மனித உறவுகளை இப்படிப்பட்ட கவிதைகளை விட உரை நடைகள் மூலம் தேர்ச்சியுள்ளவர்களால் சொல்லி விடமுடியும் என்று அவருக்குள் ஒரு அபிப்ராயம் இருந்து வந்திருக்கிறது.

அவர் மிக நேரடியான எளிமையான நேர்மையுள்ள வெளிப்பாடுகளைத் தான் நேசித்தார். வார்த்தைப் புதருக்குள் கருத்தைப் புதைத்து அனுபவத்தை ஒரு சோதனையாக மாற்றி விடும் எழுத்துக்களை பற்றி அடங்கிய குரலில் கிண்டலாக பேசுவார்.

ஷேக்ஸ்பியரின் படைப்புகளை விட Anton Chekov படைப்புகள் சற்று மேலானவையாக பல சமயம் எனக்குத் தோன்றுகிறது " என்று சொல்லுவார். அவருடைய கருத்து எனக்கு நம்பமுடியாமல் இருக்கும்.

இந்தக் கவிதைகள் சம்பந்தமாக அவர் ஆற்றிய இரண்டு விஷயங்கள்

எனக்கு இன்னும் மிகுந்த ஆச்சரியத்தைக் கொடுக்கின்றன அவற்றைப் பகிர்ந்து கொள்வது தான் இந்தப் பதிவின் நோக்கம்.

முதலாவது விஷயம் அவர் தயாரித்து அளித்த ஒரு கவிதை மொழிபெயர்ப்பு நூல். 1994ல் நர்மதா பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கிறது.

ஒரிய மொழியில் மிகச் சிறந்த கவிஞராக அங்கீகரிக்கப் பட்ட சீதாகாந்த் மஹாபாத்ராவின் கவிதைகளை ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழுக்கு மொழிபெயர்த்த கவிதைகளின் தொகுப்பு. இந்தக் கவிதைகளை இவரும் மேலும் இரண்டு பேரும் மொழி பெயர்த்திருக்கிறார்கள். இப்புத்தகத்துக்கு முன்னுரையாக சீதாகாந்த் மஹாபாத்ராவின் கவிதைகள் ஒரு அறிமுகம் என்ற தலைப்பில் அருமையான முன்னுரை எழுதி இருக்கிறார் அசோகமித்திரன்.

சீதாகாந்த் மஹாபாத்ரா அப்போது ஞானபீட பரிசு பெற்றிருந்தார். . ஆங்கிலத்தில் மிகுந்த தேர்ச்சி உடையவர் . அரசாங்கத்தில் உயர்ந்த பதவியில் I A S அதிகாரியாகவும் இருந்தவர்.

தன் படைப்புகளைத் தவிர இந்தியப் பழங்குடி மக்களின் கவிதைகளை எட்டுத் தொகுதிகளாக மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டவர்.

கவிதைக்காக நிறைய விருதுகள் பெற்றவர். ஞானபீடத்தின் மத்திய தேர்வுக் குழுவில் அங்கத்தினராக இருந்தவர்.

ஒரு கவிஞரைப் பற்றிய தீவிரமான மதிப்புரையை தமிழில் அசோகமித்திரன் முன்னுரையாக எழுதியது இது ஒன்று தான் என்று நினைக்கிறேன். இது அபூர்வமான ஒன்றாக எனக்குத் தோன்றுகிறது.

இரண்டாவது அசோகமித்திரனே தன் வாழ்க்கையில் ஒரே ஒரு புதுக் கவிதையை எழுதி இருக்கிறார். இதுவும் அபூர்வமான விஷயம்.. இந்தக் கவிதையை உங்கள் வாசிப்பிற்காக இங்கே தருகிறேன்......

காலத்தின் நீளம்

---------------------------

யாருக்கு நினைவிருக்குமோ என்னவோ

மௌண்ட் ரோடு பச்சை சிவப்பாக

மாறும் விளக்கில்லாத மௌண்ட் ரோடாக

இருந்த காலமது.

நடுத் தெருப் போலீஸ்காரனுக்கு

இருட்டில் விளக்குத் தொப்பி.

அவனும் எட்டு மணிக்குப் போய் விடுவான்.

விளக்குத் தொப்பி மட்டும் இருக்கும்.

இன்னும் சிறிது நேரம்.

நான் சைக்கிளில் நடுத் தெருவில்.....

எதிரே வெகு வேகமாய் லாரி ஒன்று.

அதுவும் நடுத் தெருவில்!...எனக்கு

என்னென்னமோ மனச்சுமைகள்.

தக்க தருணத்தில் சைக்கிளை

சிறிது ஒடித்து சுமை தாங்கி வரும்

அந்த லாரியில் மோதினால்

இருட்டில் யாருமில்லா அந்தத் தார்பரப்பில்

யாருக்குத் தெரியும்?

யாருக்குத் தெரிந்தாலென்ன?

பின் எனக்குத் தெரியாதே!

அந்த ஒரு கணத்தில் கணமா?

அது கணத்தில் ஐந்தில் பத்தில் நூறில்

ஆயிரத்தில் ஒரு பங்கு தானிருக்கும்.

அந்தக் கால அணுவில்

என்னை சைக்கிளை ஒடித்துப் போகாமலிருக்க

எது செய்தது?

எது செய்ததோ...அந்தக் கால அணு

இப்போது இருபது ஆண்டுகளுக்கும்

மேல் நீண்டு விட்டது......

இன்னும் நீண்டு கொண்டே இருக்கும்.

நான் இருக்கும் வரை

நானிருக்கும் வரை காலமே அணு.

________________________________________________